Substormen worden enkel geobserveerd in de poollichtgordel, magnetische stormen zijn een wereldwijd fenomeen. Hun magnetische verstoring op de grond is kleiner maar de elektrische stromen die het produceert zijn nog veel sterker, ze bevinden zich enkel verder, in de stroom van de ring, op een paar aardstralen ver. Als de storm begint, verse ionen komen in de stroom van de ring uit het plasmaveld en verhogen de intensiteit, wanneer de storm verzwakt zullen de meeste nieuwe ionen verdwijnen, meestal door botsing met zuurstofatomen in de bovenste luchtlagen van de atmosfeer.
De versnelling van deze nieuwe ionen en hun injectie in de ring worden bijgestaan door grote gevaarlijke substormen. Het poollichtgebied breid zich uit en hierdoor wordt poollicht ook op lagere breedtegraden waargenomen, buiten het normale poollichtgebied. Dit is de reden waarom de mensen poollicht aan magnetische stormen linken.
We weten nog steeds niet hoe het komt dat substormen, die zich voordoen in magnetische stormen, verschillen van het gebruikelijke type, waarom ze meer plasma injecteren in het binnenste van de magnetosfeer en tot een veel grotere diepte. "Normale" substormen worden teweggebracht door relatief middelmatige veranderingen in de zonnewindsnelheid of interplanetair magnetisch veld (IMF) en kunnen soms spontaan uitbarsten als er zich goede condities voordoen. Erg grote magnetische stormen vereisen altijd een sterk interplanetaire simulatie, de aankomst van een snelle en dichte plasmawolk, gelanceerd door een zonneuitbarsting (het magnetische veld van de wolk zou een zuidwaartse helling moeten hebben), of een snelle stroom van de zonnewind (coronale gaten). Deze zijn minder frequent, slechts tweemaal per maand. In periodes met veel zonneactiviteit worden het magnetisch veld vaker bekogeld met deze plasmawolken.
