De Belgische astronoom Fernand Rigaux ontdekt in Ukkel de planetoïde 7000 Curie. Deze planetoïde werd genoemd naar de Pools-Franse scheikundige Marie Curie.

De Engelse astronoom William Lassell ontdekt de Neptunusmaan Triton. Met een diameter van 2 700 kilometer is dit de grootste maan van Neptunus. Triton heeft, als enige grote maan in ons zonnestelsel, een retrograde baan. Dit wil zeggen dat deze maan tegen de draaiing van Neptunus in draait. Daarnaast heeft de baan van Triton een opmerkelijk grote hoek (23°) ten opzichte van de evenaar van Neptunus. Hierdoor vermoeden sterrenkundigen dat Triton niet is ontstaan rond Neptunus maar een object is dat later werd ingevangen. Foto: NASA

De Amerikaanse astronoom Henry L. Giclas ontdekt vanop het Lowell Observatory de planetoïde 2201 Oljato. Deze planetoïde behoort tot de Apollo-planetoïden. Volgens astronomen wordt de meteorenzwerm Chi-Orioniden wellicht veroorzaakt door brokstukken afkomstig van deze planetoïde. Henry L. Giclas ontdekte in totaal zeventien planetoïden.

De Nederlands-Amerikaanse astronoom Gerard Kuiper ontdekt de Uranusmaan Miranda. Dit is de kleinste van de vijf grote natuurlijke manen van Uranus. De maan werd genoemd naar Miranda, de dochter van de tovenaar Prospero uit Shakespeares stuk The Tempest. Miranda heeft een gemiddelde diameter van 471 kilometer en temperatuur op het oppervlak van Miranda bedraagt slechts -187 °C. In februari 1986 vloog de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2 vlak langs Uranus en zijn manen en maakte daarbij opnames van Miranda. Tot op heden zijn dit de enige beelden waarop details van het oppervlak te zien zijn. Foto: NASA

De Nederlands-Amerikaanse astronoom Gerard Kuiper ontdekt vanuit het McDonald Observatory de Neptunusmaan Nereïde. Dit maantje is zeer klein en wordt in 1989 bezocht door de Amerikaanse ruimtesonde Voyager 2. Uit de gegevens afkomstig van Voyager 2 blijkt onder andere dat Nereïde waterijs bevat op het oppervlak. Nereïde is het derde grootste maantje van Neptunus en draait één maal om de dertien uur om zijn as. Deze maan werd genoemd naar de nimfen van de zee uit de Griekse mythologie. Foto: NASA

De Duitse astronoom Walter Baade ontdekt vanop het Palomar Observatory de planetoïde 1566 Icarus. Het perihelium van deze planetoïde ligt dichter bij de Zon dan dat van de planeet Mercurius. Deze planetoïde zou een omvang hebben van 1,2 kilometer en behoort tot de Apollo-groep van planetoïden.

De Amerikaanse astronoom Seth Barnes Nicholson ontdekt vanop het Mount Wilson Observatory de Jupitermaan Ananke. Deze kleine maan heeft een lage dichtheid en draait in een vreemde baan om Jupiter. Sterrenkundigen zijn er vrij zeker van dat Ananke geen natuurlijke maan van Jupiter is maar een ingevangen planetoïde.

De Britse astronoom, wiens ouders uit België kwamen, Philibert Jacques Melotte komt te overlijden. Hij ontdekte in 1908 een maan rond de gasplaneet Jupiter die in 1975 de naam 'Pasiphae' kreeg. Philibert Jacques Melotte ontdekte in 1909 ook de kleine planetoïde 676 Melitta en stelde in 1915 een cataloog samen met daarin 245 deep-sky objecten. In 1909 ontving Melotte de Jackson-Gwilt Medal uit handen van de Royal Astronomical Society.

De Zuid-Afrikaanse amateur-astronoom John Caister Bennett ontdekt komeet C/1969 Y1, beter gekend als komeet Bennett die in 1970 goed aan de sterrenhemel te zien is. Op het moment van de ontdekking bevond de komeet zich op een afstand van 300 miljoen kilometer van de Zon. Nadat deze komeet begin 1970 zichtbaar aan de zuidelijke sterrenhemel kan men dit prachtig object vanaf eind maart 1970 ook zien aan de noordelijke sterrenhemel als een helder object.

De Zwitserse astronoom Paul Wild ontdekt de planetoïde 1866 Sisyphus. Deze tien kilometer grote planetoïde is de grootste van de Apollo groep en kruist de baan van de Aarde. Haar grootte is te vergelijken met de vermoedelijke doorsnede van de meteoriet die de Chicxulubkrater in Mexico veroorzaakte. Foto: Valérie Chételat

De Amerikaanse astronoom Charles T. Kowal ontdekt vanop het Mount Palomar Observatory de Jupitermaan Leda. Deze kleine maan heeft een lage dichtheid en draait in een vreemde baan om de planeet wat er op wijst dat Leda geen natuurlijke maan van Jupiter is maar een ingevangen planetoïde.

Ontdekking van de heldere nova V1500 Cygni in het sterrenbeeld Zwaan (Cygnus). De dag na zijn ontdekking bereikte deze nova een helderheid van magnitude 1,7 en bleef deze nog een week lang zichtbaar met het blote oog. Ongeveer 680 dagen nadat deze nova het helderst was, was de helderheid van V1500 Cygni met 12,5 magnituden afgenomen.

De Oostenrijkse astronoom Johann Palisa ontdekt de 170 kilometer grote planetoïde 153 Hilda. Deze planetoïde heeft een diameter van ongeveer 170 kilometer en heeft een zeer donker oppervlak. De naam van deze planetoïde werd gekozen door de Oostenrijkse astronoom Theodor von Oppolzer die het object noemde naar één van zijn dochters.

De Amerikaanse astronoom Charles Thomas Kowal ontdekt vanop het Palomar Observatory de planetoïde en aardscheerder 2340 Hathor. Deze planetoïde heeft een doorsnede van 5,3 kilometer en is hierdoor één van de grootste planetoïden uit de Aten-groep. Hathor kruist de banen van zowel de Aarde alsook Venus en omdat deze planetoïde groot is, zou een inslag catastrofale gevolgen hebben. Foto: UCSD

De astronomen James L. Elliot, Edward W. Dunham en Douglas J. Mink ontdekken met behulp van het Kuiper Airborne Observatory ringen rondom de planeet Uranus. In eerste instantie werden negen ringen gedetecteerd die bestaan uit donkerkleurige brokken met een grootte van maximaal 10 m. De afstanden van deze ringen tot de planeet liggen tussen de 41 800 en 51 100 kilometer. Tijdens de Voyager 2 missie werden in hetzelfde gebied nog eens twee zwakke ringen gevonden en op foto's die in 2003 en 2005 werden gemaakt met de Hubble ruimtetelescoop werden nog eens twee ringen ontdekt op onverwacht grote afstanden van Uranus: 67 000 en 98 000 kilometer. Foto: NASA